Tot nu toe zijn Koen en ik nog steeds aan 't bekomen van onze fantastische dag!!Want dat was onze conclusie toen we om 6u30 uitgeteld in de zetel ploften: "Als we het zouden moeten overdoen, zouden we NIETS anders gedaan hebben!"
We hadden wel niet al teveel geluk met het weer, maar ach, we waren zooooo gelukkig dat we zelf voor zon konden doorgaan!
Maar voor zij die er niet bij waren een kleine samenvatting (en voor zij die er wel bij waren een nagenieterke)
Om 10u zou Koen me komen oppikken bij mijn ouders. De ceremoniewagen, de fotografe en de cameraman waren stipt op tijd op post. In huis leefde al een gezonde gekte waarbij een overdaad aan vrouwen zorgde voor de nodige decibels!
Maar waar bleef de bruidegom?? Na een kleine check up bleek dan mijn lieftallige aanstaande enige vertraging had opgelopen (hmmhmm) EN toen ik even vroeg naar "het boeket" bleek dat hij dat ook even uit het oog verloren had. Tja, wat doe je eraan hè...
Maar goed, alle bustiers op zijn plaats, shmink nog eens nakijken in de spiegel (voor de 100ste keer!) en dan... de bel.
Cameraman en fotografe spurten als eersten buiten om Koen zijn legendarische (althans voor mij vanaf dat moment!) verwarde, aangenaam verraste, een beetje geëmotioneerde gezicht van te leggen op de gevoelig plaat.
Ik zag het onmiddellijk... hij vond me mooi! Koen zijn ogen kunnen niet liegen en ik was ontroerd bij het zien van de trots om zijn aanstaande bruidje!
Zoals ik al zei was het weer ons niet goed gezind, maar ja... we vertrokken richting kasteel van Gaasbeek om alvast enkele romantische beelden (zonder zon) vast te leggen voor het nageslacht! Onze twee oudste bruidsmeisjes waren ook van de partij en ook zij waren om te stelen!
Ik moet toegeven dat ik de dagen voor onze trouw de nodige stress heb doorstaan. Alles MOEST perfect zijn en dat zorgde voor slapeloze nachten, kreften, een opeenvolging van alle mogelijke emoties en de nodige lichaamskwaaltjes! Maar toen ik zaterdag 26 mei opstond, viel het allemaal van me af! Ik zou me van NIETS nog iets aantrekken en ik zou vandaag "spons" spelen: alles absorberen wat ik maar kon en genieten, genieten en ook nog wat genieten!
Om 13u werden we verwacht bij de ouders van Koen waar de suite zou verzamelen. Daar zou ik ook mijn papa zien (na weer eens 2 jaar!) Dat vond ik persoonlijk toch spannend! Wat zou hij van mij vinden? Had hij er evenveel zin in als wij?...
Maar alles liep vlekkeloos! Iedereen had er véél zin in! Koen zijn ouders hadden uiteraard weer gezorgd vaan een fantastische ontvangst. En stipt op tijd vertrok de kolonne richting kerk.
Ik als laatste met mijn papa in ons fantastisch wit rode VWbuske!!
Het mooie kerkje van Gaasbeek zat gezellig vol en ik zag het wéér: iedereen had er zin in en Koen en ik nog het meest van al!
Ik (en Koen ook een klein beetje :-) en de priester Herman Cosijns hadden hard gewerkt om er een mooie mis van te maken en al zeg ik het zelf, ze was mooi!!
Koen en ik vonden het belangrijk dat de waarden van het geloof (ook onze waarden) sterk naar voor kwamen in de mis. Verder wilde ik ook zeer veel interactie! Valérie en haar band, Pieter en Dirk van DemiSec zorgden voor de muziek (niet van op het oksaal, want de pastoor van Lennik wist de sleutel niet zijn (daar denk ik het mijne van!)). Ze zongen: Parce que c'est toi van Axelle Red, Le toi de moi van Carla Bruni, The power op love van Frankie goes to Hollywood, One hand one hart van West side story en You came van Kim Wilde.
We hadden ook enkele dierbaren die prachtig hebben voorgelezen in de mis en op het einde hadden we bloemetjes voor de mama's (met dan aan T. Sien!).
Er hing een leuke ongedwongen sfeer in de kerk en dankzij mijn trouwgelofte zorgde ik voor de nodige emotietraantje allereerst bij mezelf en daardoor ook bij menig andere!
Ach ik had mijn tranen voorspeld en ik had mijn zakdoek klaar. Ik durfde hem alleen niet uit mijn decoleté halen als ik daar zo vooraan in de kerk stond :-)
En mijn mama die had het geroken, het zou regenen, maar we waren dus voorbereid en mama had allemaal prachtige rood-witte paraplu's besteld en toen we de kerk verlieten stond er een rood witte haag paraplu's ons op te wachten. Dat was eigenlijk erg mooi!
Sara had (als een grote verrassing en waarvoor dank lieve Sara) voor rode en witte hartje gezorgd die iets minder hard aankwamen dan de kilo's rijst waar ik me aan had verwacht.
Tot zover deel één van het verhaal
Geen opmerkingen:
Een reactie posten